Lisek i lampka Księżyca
Spokojna bajka na dobranoc o małym lisku, który odkrywa, że noc nie musi być całkiem ciemna, żeby można było zasnąć.
Przykładowa bajka Dreams Lab. Bez profilu konkretnego dziecka — możesz ją przeczytać tak jak jest albo stworzyć własną historię dopasowaną do Was.
W lesie, dokładnie pod trzema sosnami i jedną krzywą brzozą, mieszkał lisek Leon. W dzień Leon był odważny. Zaglądał pod kamienie, ścigał się z wiatrem i potrafił wejść do strumienia nawet wtedy, gdy woda była zimna jak poranna rosa.
Ale kiedy słońce chowało się za wzgórzem, Leonowi robiło się trochę mniej odważnie. Cienie drzew stawały się dłuższe, gałązki stukały o okno norki, a każdy szelest brzmiał tak, jakby ktoś właśnie próbował powiedzieć „pssst”.
Pewnego wieczoru Leon nie mógł zasnąć. Przykrył uszy kocem. Potem odkrył jedno ucho. Potem drugie. W końcu wystawił nos spod kołdry i zobaczył na ścianie jasną plamkę.
— Mamo? — szepnął. — Kto świeci w moim pokoju?
Mama lisica usiadła obok niego i wskazała okno. Między gałęziami wisiał Księżyc. Nie był wielki jak słońce i nie rozjaśniał całego lasu. Zostawiał tylko cienką smugę światła na podłodze, jak małą nocną lampkę.
— Myślałem, że w nocy wszystko znika — powiedział Leon. — A ono po prostu wygląda inaczej.
Razem sprawdzili trzy cienie. Pierwszy należał do krzesła. Drugi do doniczki z paprotką. Trzeci był uszami samego Leona, które w świetle Księżyca wyglądały dwa razy większe.
Leon roześmiał się cicho. Nie dlatego, że przestał bać się każdej ciemności na świecie. Po prostu wiedział już, skąd wzięły się cienie w jego pokoju.
Mama zostawiła drzwi norki lekko uchylone. Księżyc został na swojej warcie za oknem. Leon przytulił ogon do brzucha i pomyślał, że noc nie jest pustym miejscem. Ma swoje światło, swoje dźwięki i swój bardzo spokojny rytm.
Zanim chmura zdążyła przykryć Księżyc, lisek już spał.